ณ ขณะนี้ เด็กผู้ชายจนๆ คนนึงที่ตองปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงชีพเป็นพนักงานเงินเดือนตั้งแต่อายุ 18
กำลังนั้งจดๆจ่องๆ หน้าจอคอมรุ่นโบราณคร่ำครึ
ปาดเหงื่อหาความหมายและการเป็นอาชีพฟรีแลนซ์ในจอคอมพิวเตอร์...
หลังจากที่ได้คำแนะนำของพี่สาวหลังจากที่น้องชายบ่นพร่ำเพ้อถึงอิสระภาพ
หลังจากที่ถูกจองจำให้ทำงานในโรงงานมาเป็นเวลาหลายเดือนหลังจากดรอปเรียน รอเอ็นส์รอบหน้าเพื่อที่จะได้เข้ามหาลัยรัฐบาลลดค่าเทอม
อันที่จริงมันก็ไม่ใช่คำแนะนำเสียทีเดียวหรอก -*-
ก็แค่ยิงประโยคคำพูดประโยคนึงเข้ามาได้หัวแล้วไม่รับผิดชอบ เดินดุ่มๆจากไป โดยที่คุณเธอไม่อธิบายอะไรซักคำ
ประโยคนั้นคือ "ถ้ามึงจะรักอิสระขนาดนี้ ไม่ลองเป็นฟรีแลนซ์ดูละ"...
'ฟรีแลนซ์... คืออะไรว่ะ -*-' เด็กหนุ่มคิดในใจแต่ไม่ได้ใส่ใจก่อนจะทำหน้าทีของตัวต่อไป
จนหลายวันต่อมา คำว่าฟรีแลนซ์ได้ผ่านสายตาเขาอีกครั้งในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ ในเว็ปเอ็กซ์ทีนนี้แหละ
เป็นบล็อคๆ นึงที่เขียนโดยคุณพี่ asuka111 (จะมีรีวิวบล็อคหรือไงฟ่ะ -.-)
แว็บแรกที่เห็นหน้าตาและลักษณะการทำของผู้ที่มีอาชีพอิสระผ่านตัวการ์ตูนลายเส้นสวยๆ ของพี่เขาแล้วรู้สึกว่าอาชีพนี้มันน่าสนใจและพี่ asuka111 เป็นคนที่วาดรูปเก่ง
ในหัวของเด็กผู้ชายคนนึงมีแค่นั้น ณ เวลานั้น
ก็ยังไม่ค่อยใส่ใจ จนกระทั้งเม้าส์เจ้ากรรมที่โดนหนูแทะไปหลายรอบและติดเทปดำพันใหม่ไม่รู้ตั้งกี่รอบ(ถ้ามึงจะจนขนาดนี้...- -) ดันเลือนไปกระแทกกับเพจลิงค์ อีกอันที่มีเจ้าของคนเดียวกัน...
เช็ดเปียกกก!!! 0.0 ความเมพกระแทกตา!!!!
เหมือนชีวิตเด็กหนุ่มผู้บอบบางคนนึงจะถูกสกดจิตด้วยอะไรบางอย่างจาก Digital artist freelancer ผู้นั้น
แต่ไม่ว่าด้วยอะไร มันทำให้เขารู้สึกถึงความต่ำต่อยในความสามารถที่ตัวเองมี
'อยากเป็นฟรีแลนส์อาร์ตติส' ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่า เขายังไม่พร้อม
แต่ในชีวิตของเขามีความหวังขึ้นมาอีกครั้งโดยรูปไม่กี่รูปที่ปรากฎขึ้นตรงหน้า...
ไม่ได้แตะบล็อกมานานเท่าไหร่แล้วนะ เกือบ 1 เดือนได้แล้วกระมัง
ในขณะที่เวลานี้เด็กอายุ 18 หลายๆ คนกำลังเตรียมตัวยื่นคะแนนเอ็นทรานส์
แล้วทำไมเราถึงต้องดรอปเรียนมานั้งทำงานงกๆ หาเงินค่าลงทะเบียน
คำถามนี้พุดขึ้นมาในใจครั้งแล้วครั้งเล่า
น้อยใจในโชคชะตาของตัวเองในขณะที่บนฝามือเต็มไปด้วยฝุ่น และด้านหยาบ
มือที่เคยจับแต่ปากกากับดินสอทำไมนะ... มันถึงต้องมาทำงานหนัก
เพราะอะไร... ในขณะที่น้ำตาเริ่มไหล
สายตากวาดไปรอบๆ ก็พบเจอเพื่อนๆ วัยเดียวกันยังคงเดินหัวเราะสนุกสนาน
ช่างเป็นวัยที่สดใสอะไรเช่นนี้... เหตุใดกันเราถึงต้องโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนเวลาอันควร
ในขณะที่เฝ้าคิดถึงวันเก่า...
พ่อเดินข้างหลังและมาตบบ่าขอฉันเบาๆ น้ำตาที่เอ่อคลอก็ไหลลงมา...
"บนเส้นทางแห่งความฝันที่เราเลือกเดิน มันไม่สนหรอกลูก... ว่าเราจะทนไหวแค่ไหน ความฝันมันรู้อย่างเดียวว่าเท่าต้องไหวเท่าไหร่มันถึงจะมอบความสำเร็จให้เป็นรางวัล..."
พ่อพูดกับฉันด้วยประโยคปลอบใจ แต่ทำไมในอกมันถึงเริ่มชา มันจะเจ็บปวดเกินไปไหม ฉันคิดในใจ... และยัง
คงเฝ้ารอคำตอบต่อไปในขณะที่ฉันยังคงก้าวเดิน...

อยากเขียนถึงพ่อ...

posted on 05 Dec 2011 14:49 by butterfly-s-forward
images by free.in.th

คุณเคยนิยามความหมายของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อไว้อย่างไร

.

คนที่เคยเป็นฮีโร่ที่แกร่งยิ่งกว่าซุปเปอร์แมน

คนที่เคยเป็นไอ้มดแดงเวลาเราร้องไห้

คนที่เคยเป็นม้าไม้เวลาที่เราต้องเดินทางไกล

คนที่เคยเป็นแรงบันดาลใจคนแรกในชีวิตเรา…

.

ใช่สำหรับฉัน… เขาก็แค่ “เคยเป็น”…

พอฉันโตขึ้น  เมื่อฉันพบกับแรงบันดาลใจใหม่ๆ

ได้พบกับความสำคัญใหม่ๆ

พ่อกลายเป็นใครในสายตาฉัน…

.

ตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่ความห่วงหาอาทรจากเขากลายเป็นแค่ความเคยชิน

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาที่เริ่มมองฉันด้วยสายตาเศร้าๆ

ตั่งแต่เมื่อไรกันที่ฉันงี่เง่ากับเขาได้ถึงขนาดนี้…

.

พ่อกลายเป็นแรงบันดาลใจที่หล่นหาย

.

พ่อกลายเป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่วิเศษอะไร

.

แต่มีสิ่งหนึ่งเขาไม่เคยเปลี่ยนไป…

.

พ่อยังคงเป็นคนที่รักและให้ฉันได้ทั้งหมดของหัวใจตลอดมา…

 

-------------------------------------

 

วันพ่อแล้วขอให้ลูกๆ และคุณพ่อของทุกคนมีความสุขมากๆ นะครับ

ผมเพิ่มช็อตมิกซ์ไว้ในบล็อกแล้วอยากฝากข้อความถึงเจ้าของบล็อคก็เชิญได้

แต่ถ้าใครมองไม่เห็นก็กด F5 ซะนะ ^^

 

 

ปล.เนื่องจากวันนี้เป็นวันเฉลิมพระชนม์พรรษาของในหลวง ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ...

 

 

 

edit @ 5 Dec 2011 14:59:45 by Butterfly's